Schurken en de kunst van misleiding
Feb 10th, 2012 by amsterdamblogger
Het gebeurde op een avond toen ik rustig terug kwam van het zwemmen. Ik ken die lach. Gezien mijn huidige taillebreedte kun je zien dat ik al lang niet meer naar de sportschool was geweest. Maar eerst, toen ik nog intensief baantjes trok, ging ik echt met frequentie. Ik zag er toen geweldig uit en mijn verrukkelijke lichaam verliet de sportschool met een verdovend heerlijk gevoel die achterblijft na even goed gesport te hebben. Dus toen ik mij in deze verdoofde staat bevond, benaderde mij een aantrekkelijk meisje.
Ze was min of meer van mijn leeftijd en had een hoog cultureel niveau. Met een bezorgd gezicht vertelde ze onbegrijpelijk dat ze van huis was weggegaan en haar mobieltje, portemonee, autosleutels en huissleutels was vergeten waardoor ze niet meer naar binnen kon. Ze zei dat ze niet van hier was en geen naaste familie had hier die haar kon helpen in dergelijke omstandigheden. De slotenmaker vroeg haar 80 púas hiervoor, die ze dus niet bezat. Ze had niet eens geld om te kunnen bellen vanuit een cabine.
Ik weet zelf niet waar ik vandaan kom, heb al mijn familie ver weg wonen en aangezien ik klaarblijkelijk tekort ben geschoten door mijn moeder hield ik niet op mijzelf te verliezen en te vergeten keer op keer. Hierdoor voelde ik mijzelf volledig geïdentificeerd met haar. Ik kon me precies in haar verplaatsen zonder dat het me enige moeite kostte waardoor ik gelijk naar iets zocht om haar te geven. Ze suggerreerde om me te begleiden naar de dichtsbijzijnde geldautomaat, en kun je geloven dat ik geen moment aarzelde en door haar levende uiterlijk meteen toestemde?
En daar gingen we dus. Ik met een sullig gezicht en zij als de Stille Feline in het donker over de straten van Barceloneta. Ze vergezelde me zelfs naar binnen. Ik grapte met enige onzin op het moment dat ze me bedankte voor mijn goede gebaar, waarbij ze zelfs aandrong op het geven van haar telefoonnummer. Dat ik alstjeblieft haar morgen moest bellen om het geleende geld terug te geven. En ik anwoorde: natuurlijk, maak je geen zorgen, vandaag voor jou, morgen voor mij..
Na twee kussen en een omhelzing, accepteerde ze het geld, wat de helft van wat ik op mijn bankrekening had staan inhield. Met een tevreden gevoel liep ik naar huis na een goede daad te hebben verricht en met de gedachte een nieuwe vriendschap te hebben gesloten.
Wat een fiasco! Vanaf de koffiepauze op het werk (om 11uur ‘s ochtends) begon ik met bellen. Aan het begin had i nog illusie, maar na elke mislukte poging verdween de schittering in mijn ogen stukje bij beetje.
Om tien uur s’avonds was ik zo kwaad dat ik haar antwoordapparaat vol schold, waar nog bij kwam dat elke keer als het antwoordapparaat overging, het mij een paar cent kostte..Ik schreeuwde laaiend tegen het antwoordapparaat dat ik wenste dat ze ziek werd en van het geld dat ik haar had gegeven medicijnen zou moeten kopen. Dat ik dit geld zwaar verdiend had, maar verloren had voor altijd door iets wat nog belangrijker is: het vertrouwen stellen in een onbekende.
ManuManué
Helaas bestaan er vandaag de dag nog maar weinig dingen waarop we kunnen vertrouwen. Bij appartementen in Barcelona zal je vertrouwen niet geschaad worden waar je een appartement kunt huren als je een paar dagen deze heerlijke Catalaanse hoofdstad wilt bezoeken. Er zullen altijd schurken rond blijven lopen overal, dus wees hier alert op!
